Kruczy Szczyt – wybitny wierzchołek przypominający do złudzenia tatrzańskiego Kościelca, od samego początku przykuwał naszą uwagę. Jego kształt, długa zachodnia grań, i wysokość sięgająca przeszło tysiąc metrów powyżej ABC (Advance Base Camp), obiecywała niezapomnianą przygodę. W końcu, 12 sierpnia decydujemy się przeprowadzić na niego szturm.

W trójkowym zespole – Oktawian, Jakub, Piotr – o 4 nad ranem rozpoczynamy wspinaczkę. Po dwóch godzinach docieramy na Kazalniczkę (4876 m.), od której to zaczyna się właściwa grań prowadząca na wierzchołek „Kościelca”. Ta logiczna i pozornie łatwa linia szybko okazuje się sporym wyzwaniem. Cienki lód ukryty pod warstwą niezwiązanego śniegu nie ułatwia nam zadania. Asekuracja staje się kłopotliwa, skała jest wyjątkowo krucha (metamorficzna – łupek i kwarcyt), a trudności zaczynają rosnąć.

Kluczowym miejscem okazuje się wyraźny próg, od którego kolejne napotkane spiętrzenia już tylko potęgują trudności. W zapadającym zmroku pokonujemy ostatni 60-metrowy wyciąg. O godzinie 23, około 150 metrów pod wierzchołkiem decydujemy się na odwrót. Zmęczeni, nie wierząc już w sukces, zjeżdżamy z uskoku kopuły szczytowej na grań. Po chwili okazuje się, że nie jesteśmy wstanie odzyskać liny. Po bezowocnej walce z zaklinowanym „sznurkiem” tniemy tyle, ile się da (ok. 30 metrów) i zaczynamy zejście stromym, lodowym kuluarem w kierunku nieznanego nam lodowca, na którym nie stała jeszcze ludzka stopa.

Czujemy się oszołomieni, ale chyba bardziej z powodu zmęczenia. Czas ekscytacji minął jakieś 6 godzin temu. Przy świetle czołówek i ze świadomością, że gdzieś przed nami jest potężna szczelina lodowcowa, która ze spokojem może pochłonąć cały dom, ruszamy w dół. W końcu docieramy do niebezpiecznej szczeliny. Pierwszy przekracza ją Jakub, który czujnie kroczy po moście śnieżnym. Tuż za nim ja, gotowy w każdej chwili paść z czekanem na śnieg, a za mną Oktawian, równie czujny, mimo wyraźnego zmęczenia. Crux drogi zostaje pokonany. Niestety, godzinę później Oktawian zalicza poważną wpadkę do szczeliny – znika całkowicie z oczu. Szczęśliwie, wychodzi o własnych siłach. W obozie meldujemy się po 27 godzinach akcji. Totalnie zmęczeni, po szybkim posiłku zapadamy w długi, pełen majaków sen.

Atak ponawiamy kilka dni później. Tym razem dzielimy się na dwa niezależne zespoły, i atakujemy sąsiadujące ze sobą wierzchołki. Koło południa ja z Mariuszem (Piotr i Mariusz) osiągamy wierzchołek o wysokości 5186 m., który otrzymuje nazwę Skalny Koń (na wierzchołek weszliśmy po eksponowanej skale pokonując ją okrakiem). Po sesji zdjęciowej, zebraniu pomiarów wysokości i zapisaniu współrzędnych szczytu (GPS), rozpoczynamy długie zejście.