Może to tylko kwestia skupienia, które pojawia się, gdy wchodzimy w ścianę. Irracjonalny lęk, potwór naszego umysłu bezustannie ryczy, – co byłoby, gdyby – karmiąc nasze niezdecydowanie, ale tak naprawdę, większość ścian wygląda strasznie… z daleka. Na tym właśnie to polega. Lęk jest wymysłem wyobraźni, do której z głębin naszego umysłu przesączają się atawistyczne instynkty. Chęć przetrwania, lęk przed upadkiem i zimnem. Głód. To one subtelnie sterują naszymi pragnieniami.

Może właśnie dlatego koncentracja na zadaniu posiada głęboki wymiar leczniczy. Bo gdy już się wspinamy, lęk traci moc, a jego miejsce zajmuje strach – odpowiedź na realne zagrożenie. Dość łatwo daje się to kontrolować. Nie mniej, widok ściany, która jest celem, zawsze wywołuje burzę emocji. Od radości, przez fascynację, aż po chęci ucieczki.

– Coś jest nie tak z temperaturą! – Powiedział Wojtek.

– O kurwa! – Krzyknąłem, gdy zobaczyłem wskaźnik. – Szybko, zatrzymaj się!

Wjeżdżając do Sulden byliśmy trochę jak małe dzieci, które pierwszy raz widzą świętego Mikołaja, a o którym już dawno słyszały od swoich rodziców. Lęk i fascynacja mieszały się ze sobą, i tak naprawdę nie wiedzieliśmy, po której opowiedzieć się stronie – byliśmy żądni "prezentów", ale widok ściany lekko nas onieśmielał.

– Koniec! – Przerażenie malowało się na mojej twarzy. – Jesteśmy w dupie!

Byłem niemalże pewny, że wycieczka dobiega końca. Jadąc serpentynami i mając przed oczami północną ścianę Ortlera, czuliśmy jak ogarnia nas euforia wysokościowa. Byliśmy podekscytowani ogromem ściany i czekającą nas przygodą. Do tego stopnia, że nie zauważyliśmy w porę niebezpiecznych symptomów.

– Szybko, zatrzymaj się! – Powtórzyłem niemalże z płaczem, widząc jak wskazówka temperatury silnika rozpaczliwie opiera się za czerwonym polem. Wyskoczyłem z auta i otwarłem maskę. Wszystkie płyny były w stanie wrzenia, a zbiornik wyrównawczy pusty. Prawdziwa katastrofa. Na domiar złego, zaginął gdzieś korek od zbiornika, bez którego nie da się kontynuować podróży.

Z rozgrzanego bloku silnika buchały gęste opary. Na pierwszy ogień poszedł litr płynu chłodniczego z bagażnika. Silnik pożarł go ekspresowo, głośno zasysając ciecz. Gwałtowność tej reakcji wprawiła mnie w jeszcze większe przerażenie. Rzuciłem się do kabiny, porwałem plastikową butelkę i bez zastanowienia wlałem półtora litra wody mineralnej. Wciąż było mu mało, i daję słowo, że gdyby tylko chciało mi się sikać, zrobiłbym i to.

– Tata? – Krzyknąłem bez ceregieli do słuchawki. – Przegrzałem silnik!

Mój tata to specjalista od wszystkiego. Nie ma chyba takiej rzeczy, o której nie miałby pojęcia. Wychowany w czasach, gdy samochody były luksusem, dostęp do części mocno ograniczony, a fundusze domowe praktycznie zerowe, musiał sobie jakoś radzić sam. Jeździł, naprawiał, wymieniał, serwisował. Złota rączka.

– Co? – W jego głosie słychać było całkowite zaskoczenie.

– Przegrzałem silnik! – Powtórzyłem nerwowo.

– Jak to przegrzałeś? - Zapytał. – Co się stało?

– Zgubiłem korek od zbiornika wyrównawczego, a od wentylatora urwał się kabel! – Odpowiedziałem. Byłem na skraju paniki. Doskonale wiedziałem, czym kończy się przegrzanie silnika. Kręciłem się w kółko rozpaczliwie szukając jakiegokolwiek źródła wody.

– Gdzie jesteś?

– Daleko. Czekaj... – Zawiesiłem głos, po czym przyłożyłem urwany kabel do styku wentylatora. Zaczął obracać się z pełną mocą. Machnięciem ręki przywołałem Wojtka i kazałem mu trzymać kabelek, a sam kontynuowałem rozmowę.

– Jest źle, bardzo źle. Silnik wciąż pracuje, wentylator kręci się... na styk, wiesz… trzymamy kabelek, ale... temperatura wciąż wysoka. Wlałem gazowaną wodę! Gazowana woda w układzie chłodzenia, w którym występuje wysokie ciśnienie. Cudownie! Nie jeden mechanik zbeształby mnie za to.

– Dobra, zaraz przyjadę. Gdzie jesteś? – Zapytał. Próbowałem sobie wyobrazić jego minę. Mówiłem mu, gdzie jadę, ale chyba zapomniał.

– Nie no, nie da się... – Odpowiedziałem szybko wyrzucając słowa. – Daleko... kurde...

– Od razu wychodzę z pracy i jadę do ciebie. Gdzie jesteś?

– Tata, w Sulden! – Zapadła niezręczna cisza. Wyobraźcie sobie tę ciszę, gdyby ludzie mówili tylko to, co wiedzą.

– Yyy... aaa…, aaa... a gdzie jest Sulden? – Zająknął się.

– Tata, we Włoszech, Italia – odpowiedziałem nerwowo rozglądając się wokół siebie. Wciąż miałem nadzieję, że znajdę jakieś źródło wody, albo zwykłą kałużę. Staliśmy na szutrowym poboczu, kilometr od Sulden, wciśnięci w niewielką zatoczkę. Wielki wał śnieżny oddzielał nas od stromej łąki. Dwa kilometry wyżej, potężny wierzchołek Ortlera prężył się całym swoim majestatem. W powietrzu roznosił się wyraźny dźwięk śmigłowca.

– To nie przyjadę... Dobra, słuchaj i rób, co mówię – powiedział. – Zgaś silnik...

Tata mówił, a ja uwijałem się jak w ukropie. Na zmianę gasiłem i zapalałem maszynę, a Wojtek wytrwale trzymał kabelek. Po 10 minutach, gdy wreszcie udało nam się zbić temperaturę, podziękowałem tacie za pomoc, rozłączyłem się i zrezygnowany usiadłem na poboczu.

– To chyba koniec wycieczki – powiedziałem smutno. – Co, jak co, ale w tej chwili ważniejsze jest dla mnie uratowanie samochodu. – Wojtek ze zrozumieniem pokiwał głową, chociaż dałbym sobie czekan ukraść, że coś innego chodziło mu po głowie. – Jak poszła uszczelka pod głowicą to... – Nie dokończyłem zdania. Nie musiałem.

Byliśmy praktycznie u kresu podróży. Za kilkoma serpentynami zaczynało się upragnione Sulden, a my bezradnie staliśmy na asfalcie, zdumieni ironią swego losu. Gdzieś w głębi serca miałem nadzieję, że nic wielkiego się nie stało, a to, co obserwujemy, jest tylko mało smacznym psikusem, sprowadzającym nas na ziemię. Ot tak, żeby zwrócić naszą uwagę.

– Dobra, idź do Sulden – powiedziałem po chwili do Wojtka. – Skombinuj wodę, zapytaj o mechanika, a ja będę zatrzymywał Włochów. Może ktoś jednak ma płyn chłodniczy.

Po 45 minutach bezowocnych prób z mojej strony, do zatoczki wjechał Volkswagen Transporter, z którego wysiadł Wojtek. Podrzuciła go para starszych Niemców, którą wcześniej zatrzymałem prosząc o pomoc.

– Mam dwie wiadomości. Dobrą i złą – powiedział Wojtek. Pod pachami kurczowo ściskał plastikowe butelki wypełnione wodą.

– Hm...?

– Dobra jest taka, że mam wodę, ale, niestety, w Sulden nie ma mechanika. Trzeba zjechać kilka kilometrów do najbliższej wioski.

– A zła? – Zapytałem zrezygnowany.

– Zła jest taka, że śmigłowiec, który latał tu chwilę wcześniej, ściągał ze ściany zespół – na chwilę zawiesił głos, po czym dodał, mocno akcentując ostatnie dwa słowa. – Na naszej drodze właśnie wydarzył się śmiertelny wypadek!

– Oouuu...