Zmrożony lód chrzęścił pod rakami. Znajdowaliśmy się znacznie poniżej strefy akumulacji, dlatego lodowiec był w pełni odsłonięty. Szczeliny, które pokonywaliśmy, nie były duże, a ich przeskakiwanie okazywało się wyjątkowo proste. Szliśmy niemalże po tej samej poziomicy, na zbliżonej wysokości, dzięki czemu nie musieliśmy się specjalnie wspinać. Popękany lodowiec tworzył charakterystyczne lodowe półki, swoiste stopnie. Wystarczyło trzymać jeden poziom, by znacząco skrócić dystans do jaskini — wyglądało to tak, jakbyśmy szli po ogromnych schodach, nie w górę, ani w dół, lecz w poprzek. Trawersowaliśmy lodowiec.

Zadziwiająco szybko osiągnęliśmy nasz cel. Po 40 minutach byliśmy praktycznie u wylotu jaskini. Michał zniknął gdzieś za załomem lodowym, kierując się wskazaniami gpsa, a ja ruszyłem wprost do bramy Mordoru. Miałem nadzieję, że Yetiego nie ma w domu, albo wciąż jeszcze smacznie śpi. Gdy znalazłem się 15 metrów przed wejściem do jaskini zacząłem bacznie obserwować lód. Seraki — wielkie lodowe bryły, ściany frontowe wielkiego domu, niczym mury obronne twierdzy Bogini Dali — groźnie wznosiły się nade mną. Słuchałem trzeszczącego lodu, a Michał gdzieś zaginął.

Ruszyłem ostrożnie w stronę wielkiego wejścia do jaskini. Kroki stawiałem ostrożnie trzymając w pogotowiu dwa czekany. Byłem gotowy w każdej chwili uskoczyć, uciec z dala od potężnych brył lodowych. Gdyby runęły, wiedziałem, że nie mam żadnych szans, ale pozorne poczucie sprawczości dodawało mi otuchy. Gdy byłem już blisko wejścia do Mordoru, położyłem się na lodzie i delikatnie podczołgałem do krawędzi.

— Tylko nie teraz — szepnąłem, lekko zerkając w górę na seraki. Nie wierzyłem, że uda się znaleźć drona, ale kto nie próbuje, ten nie ma. Wychyliłem głowę za krawędź. Jaskinia była olbrzymia. Głęboko nade mną wznosił się kruchy strop. Niebieski lód wspaniale się prezentował, ale to, co leżało na dole jaskini, świadczyło, że warunki tutaj są mocno niestabilne. Dolna część jaskini, a więc jej spąg, pokryta była wielkimi bryłami lodu. Rozrzucone wokół lodowe głazy ścieliły podłoże. Trudno było ocenić, czy zejście — a w zasadzie zjazd — do takiego miejsca jest bezpieczne. Szczerze mówiąc, nic tutaj nie było bezpieczne.

Rumowisko lodowe budziło we mnie respekt. Dopiero po fakcie pomyślałem, że podchodząc do otworu, powinienem wcześniej zbudować stanowisko w lodzie i wykonać ten manewr z asekuracją, lecz było już na to za późno. Leżałem na lodzie i rozglądałem się po jaskini. W pewnym momencie dostrzegłem szczątki. Dron leżał rozbity, bez skrzydeł, rozłupany na pół, ale wciąż pozostawał w zasięgu wzroku.

Platforma lodowa, na której leżałem, była podcięta, jakby uciekała głęboko pode mnie. Dopiero po chwili zorientowałem się, że leżę na lodowym okapie.
— Rany... — wyszeptałem. Powoli zacząłem się wycofywać. Gdy byłem już dość daleko spojrzałem w górę. Seraki wciąż stały niewzruszone. W nocy temperatura mocno spadła poniżej zera, więc póki co, powinny tu chwilę jeszcze postać — obym się nie mylił.

— Michał! Znalazłem go — krzyknąłem wycofując się ze strefy zagrożenia. — Michał, gdzie jesteś?
— Szukam... gps wskazuje, że jestem już blisko... — Dobiegł do mnie stłumiony głos Michała.
— Ale ja go już znalazłem!
— Już idę! — Odkrzyknął. Po dwóch minutach pojawił się Michał. Wyglądał na uradowanego, lecz gdy spojrzał w górę, jego mina zrzedła. Lodowe kolumny były niczym Kolos Rodyjski — szeroko rozpostarte i obojętne. W obliczu tego monumentu nasza obecność nie miała tu żadnego znaczenia.
— Nie ma czasu. To wszystko może w każdej chwili na nas runąć — powiedziałem. — Buduję stanowisko, a ty szykuj się do zjazdu.
— Yyy... — zająknął się Michał. — Mam zrobić zjazd?
— A zbudujesz wyciągarkę i mnie wyciągniesz? — Zapytałem, ale Michał pokręcił przecząco głową. — No, to szykuj się do zjazdu, a ja, jak będziesz zbierał trupa, przygotuję szybko flaszencuga.

Po kilku minutach Michał hycnął do dziury, a ja zacząłem budować wyciągarkę. Stanowisko samonastawne zbudowane było z dwóch solidnie wkręconych śrub lodowych, połączonych taśmą. Punktem centralnym był zakręcany karabinek HMS, który wpiąłem do precelka na taśmie. Następnie, do karabinka HMS wpiąłem karabinek owalny ze Spoc'iem (bloczek z blokadą od Edelrida). Na końcu liny zawiązałem kluczkę ósemkową i tak wstępnie przygotowaną linę opuściłem Michałowi.

— Wepnij się w łącznik uprzęży — krzyknąłem. Michał potwierdził gestem ręki, że zrozumiał. Wpiął karabinek i kontynuował zbieranie resztek drona. Będąc już przy stanowisku założyłem na linę tibloca firmy Petzl, a do niego wpiąłem kolejny karabinek owalny z bloczkiem bez blokady. Drugi koniec liny wpiąłem w bloczek i tym manewrem zakończyłem budowanie prostego układu 3do1, zwanego flaszencugiem.

— Mogę? — Krzyknąłem w stronę dziury.
— Ciągnij! — odkrzyknął Michał. Zacząłem mozolnie, choć ku mojemu zdziwieniu dość lekko, wyciągać Michała na powierzchnię. W tym prostym układzie 3:1, aby wyciągnąć kogoś z dziury o jeden metr, trzeba wybrać aż trzy metry liny. Prosta mechanika, która, w takim układzie, przy użyciu odpowiednich ruchomych bloczków (im mniej stratny przyrząd, tym lepiej), zmniejsza ciężar osoby ratowanej do poziomu około 0,37 jego wyjściowej masy. Jeżeli Michał ważyłby około 90 kg to realnie wyciągałem około 33,3 kg (model idealny, bez strat, ale taki nie istnieje), plus jakieś lekkie straty na krawędzi lodu (lina na szczęście nie wcinała się w krawędź).

Rzecz jasna, Michał nie pozostawał bierny. Pracował na tyle, na ile pozwalały mu warunki, dzięki czemu akcja przebiegała bardziej niż sprawnie. Już po półtorej minuty zobaczyłem czekan wbijający się w lód za krawędzią, a chwilę później pojawiła się głowa Michała. Wyglądał na przejętego.
— Dzień dobry! — Przywitałem Michała. — Masz trupa?
— Ale tam zimno i strasznie yhh... coś trzeszczy i strzela... — wysapał Michał. — Mam chyba wszystkie elementy.. ykhhmm... zobaczymy jak z kartą, ale to... kurde... jak wrócimy do namiotu. Podciągnij mnie jeszcze trochę.
— Świetnie. Dobra, dawaj do góry — zachęciłem Michała do wyjścia za krawędź. Gdy był już na powierzchni dałem mu znak ręką, żeby zbliżył się do stanowiska.
— Wypinaj się szybko, zbieramy manatki i znikamy stąd. Coś tam skrzypi i trzeszczy, jakoś nie czuję się tu bezpieczny. Po kilku minutach ruszyliśmy w stronę naszego namiotu.

— Przybij czekan! — Skierowałem dziabę w stronę Michała, który energicznie skrzyżował ze mną swoje ostrza. Zadzwoniła stal. Wygraliśmy, praktycznie bez większych strat, a cała akcja ratunkowa, wraz z dotarciem do jaskini, zajęła nam niecałą godzinę. Gdy dotarliśmy do obozu, Karolina i Łukasz dopiero przygotowywali sobie śniadanie. Byliśmy znacznie przed czasem, ale to nie miało już większego znaczenia. Sakarvelos Gaumardżos.